เมื่อประวัติศาสตร์[ไม่ได้]กลายเป็นความทรงจำ: “หลวงปู่พิบูลย์เมืองอุดร” ผีบุญของรัฐ/ผู้มีบุญของชาวบ้าน

ภาคต่อของบทความสืบเสาะความไม่ลงรอยกันระหว่างประวัติศาสตร์ที่รัฐสร้างไว้กับความทรงจำที่ชุมชนท้องถิ่นได้สืบสาน

ถึงเวลาปลดอาวุธ คสช. และยกเลิกประเพณียึดอำนาจหรือยัง ?

ทรรศนะต่อการใช้อำนาจของรัฐบาลทหาร ซึ่งดำเนินนโยบายเอื้อชนชั้นนายทุน พร้อมกันกับมุ่งตัดทอนการศึกษาทางสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ซึ่งเป็นร่มเงาทางปัญญาให้แก่สังคม

บทบรรณาธิการ: ประเทศไร้อนาคตเมื่อสิ่งเก่า (คสช.) ไม่ยอมพ้นไป

การดำรงอยู่ของ คสช. คือสิ่งที่ล้าสมัย แต่การไม่ยอมจากไปแล้วกลับมากำหนดยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี คือการทำลายอนาคตคนเจนแซตที่ต้องใช้ชีวิตในวันข้างหน้า หลังคนรุ่นเก่าจากไป

เราจะเรียนรู้อะไรได้บ้างจากระบบประชาธิปไตยที่ไม่สมบูรณ์ของสหรัฐอเมริกา

พิศกระบวนการประชาธิปไตยของสหรัฐฯ แม้จะไม่สมบูรณ์แบบ แต่เมื่อย้อนกลับมามองการเมืองประเทศไทยที่ยังอยู่ภายใต้วาทกรรมคนไทยยังไม่พร้อมเลือกตั้ง ทำให้คนอีสานยังไร้ซึ่งสิทธิขั้นพื้นฐานเหมือนเช่นทุกวันนี้

บทบรรณาธิการ: วันเด็กในค่ายทหารกับการปลูกฝังความคิดอำนาจนิยม

การจัดงานวันเด็กแห่งชาติในค่ายทหารเพื่อให้เด็กเล่นอาวุธสงครามคือส่วนหนึ่งในการปลูกฝังความคิดอำนาจนิยมซึ่งส่งผลให้สังคมไทยพร้อมถูกปกครองด้วยรัฐบาลเผด็จการ

เมื่อประวัติศาสตร์ [ไม่ได้] กลายเป็นความทรงจำ: ซุ้มประตู “ภปร.” และ “สนามเด็กเล่นน้ำใจป๋าเปรม” ที่บ้านนาบัว

ซุ้มประตูทางเข้าวัดบัวขาวและสนามเด็กเล่นน้ำใจป๋าเปรม คือสัญลักษณ์ของอำนาจรัฐส่วนกลางที่ไม่ได้รับการยอมรับจากคนในพื้นที่บ้านนาบัว จ.นครพนม สถานที่เกิดเหตุวันเสียงปืนแตก เมื่อปี 2508

บทบรรณาธิการ: มอบปริญญาที่อีสานสะท้อนการเมืองอำนาจนิยม

ม.นครพนมมอบปริญญาให้ รมว.กลาโหมที่มีข่าวอื้อฉาว แต่นิติศาสตรบัณฑิต ม.ขอนแก่น ผู้ต่อต้านรัฐประหารกลับไม่มีโอกาสร่วมพิธีรับปริญญา แสดงว่าสังคมไทยยังขาดไร้ซึ่งสิทธิเสรีภาพ

1 2 3 11