“ลาไล”

ภาพปก โดย มาโนช พรหมสิงห์

วิชัย จันทร์สอน : เรื่อง

      ลาจะนาเขียดโม่น้อย                              คองถ่าส่าฝนแถน

ลาดุ่งดั้นด้าวแดน                                          มันปลาดงดอกดั้ว

ลานางอั้วขูหลู                                               ท้าวพระเวส

บ่แม่นเผตหิวฮาก                                          คองเข้าสากเดือนสิบเพ็ง

ลาไลส่ำเส็ง                                                   กระเดื่องสากครกมองตำ

ลาพาเงินพาคำ                                              ลาไลกระเบียนฮ้าง

ลาน้ำส่าง                                                       ก่นจั่งได๋น้ำบ่เป่ง

ลาปลาเข็ง ปลาซิวอ้าว                                  บักหอยไข้ บึ้ง กะปู

ลาจาก “สู” “ผู่ข่า”                                          เทิงภูผาเสื่องลี้

ลาจากเจียดังบี้                                               คนขี้หล้ายไทคัว

ลาจากคนบ่พอปัว                                          จ่ม มม มม บ้าป่วง

ลาจากบ่วงขี้เหมี่ยง                                       คอยล่ามนกแกบแก

ลาซ่งแย้                                                        กะปอมก่าก่านสี

ลากลอนบั้นมัทรี                                           ในพระบาลีเจี้ย     

ลาเข้าขั่วขี้เพี้ย                                             ก้อยจุ่มเดิ้กนัว

ลาไทคัวขี้ฮ้าย                                              เป็นผู่ไคเสียวสวาด

ลาจากซาติต่ำต้อย                                       ซ่ำฮอยส่ำเซื่อกา

ลาจากตรุตรวนโซ่                                         พาลพาโลผีห่า

      *เก้าสิฆ่า สิบสิฆ่า                                    ให้แก่นคะยูงตี

อย่าได้เอาบาลี                                              ต่อยตีตางฆ้อน (บ.)

*ปรีชา พิณทอง ผญาภาษิตโบราณอีสาน  พิมพ์ครั้งที่ 6 อุบลราชธานี : ใบลาน, 2534 

 หมายเหตุ : บรรณาธิการต้นฉบับ โดย ธีรยุทธ บุษบงค์ กวีชาวศรีสะเกษ ผู้คร่ำหวอดในวงการกวีถิ่นอีสาน

Scroll Up