“หมู่บ้านผี”

ภาพปก โดย มาโนช พรหมสิงห์  

ผการัมย์ งามธันวา เรื่อง

 

คำใด จะบอกกล่าว?

ประโยคใดบ้าง ที่พูดได้?

บทสนทนา ถูกจำกัดขอบเขต

ฉันไม่อาจออกความคิดเห็น

แม้แต่เรื่องส่วนตัว เพียงเล็กน้อย

 

มีการเห็นใด ให้จดจำ?

เรื่องราวใดบ้าง ที่บอกเล่าได้?

ทิศทางการมอง ถูกบีบให้แคบ

ไม่อาจใช้สายตาชำเลืองมองได้

แม้กระทั่ง แดดอุ่นอุ่นยามเช้า

 

มีกลิ่นหอมใด ให้ดอมดม?

พืชพรรณพวกใด ที่จับต้องได้?

การเก็บเกี่ยว เป็นสิ่งต้องห้าม

ไม่มีอำนาจ ไม่อาจเด็ดดอกไม้

แม้แต่ สะเลเตกลีบงาม ที่ปลูกไว้

 

ดนตรีแบบใด ที่มีสิทธิ์ฟัง?

ความบันเทิงใด ที่สามารถเข้าถึง?

การได้ยิน ถูกเข้มงวด ตรวจสอบ

ฉันไม่อาจแสดงความรื่นเริง ไม่สามารถร้องเพลงได้ 

แม้จะเป็นบทเพลง ที่ฉันเป็นผู้แต่งมันขึ้นมาเอง

 

มีสิ่งใด ให้ฉันดื่ม-กินได้บ้าง?

พวกเรา!!! ควรได้กินอาหารประเภทใดกัน?

น้ำและเมล็ดพันธุ์ ถูกยึดครองไปจนหมด

พืชไร่ ข้าวนา ธัญญาหาร วอดวายไปกับความแห้งแล้ง

…ข้าวสารในกระสอบ หลงเหลืออยู่…เพียงไม่กี่เม็ด

 

มีสิ่งใดบ้าง พอจะประคับประคอง

พยุงดวงใจแหลกสลาย ตายซากนี้?

แสงเทียนในห้อง ถูกพวกมันดับลง

 

ฉันถูกควบคุม แม้กระทั่ง การคิด!!! 

ถูกควบคุม แม้กระทั่ง ความคิด!!! ?

ควบคุม แม้กระทั่ง ความฝัน!!! ?

ควบคุมแม้กระทั่ง ความหวังเล็กเล็กของฉัน!!! ?

หมดอาลัยตายอยาก มานานแล้ว!!!

 

…หลายวันมานี้

ท้องของฉัน ไม่มีสิ่งใดตกถึง

ชะตากรรมเดียวกัน

กับผู้คนทั้งหลายในหมู่บ้าน…

 

…แคระแกร็น…หิวโซ…ประสาทหลอน 

…ฟั่นเฟือน…จิตวิปลาส…เจ็บป่วย…และเริ่มล้มตาย!!!

 

หมายเหตุ : บรรณาธิการต้นฉบับ โดย ธีรยุทธ บุษบงค์ กวีชาวศรีสะเกษ ผู้คร่ำหวอดในวงการกวีถิ่นอีสาน

Scroll Up