เสียงของความเศร้าในมหาวิทยาลัย


Hermind เรื่อง

ภาศินีย์ เกิดวิบูลย์ ภาพหน้าปกโดย

*

แสนหยดน้ำตา

หนึ่งใจที่ไขว่คว้า

หนึ่งวิญญาณที่ร่วงหล่น

ในหลุมดำของความเศร้า

ชีวิตที่ควานหาความช่วยเหลือ

ไขว่คว้าได้เพียงความมืดดำในอากาศที่ว่างเปล่า

เสียงแห่งความเงียบงันว้าเหว่กึกก้อง

ความช่วยเหลือยังคงมาไม่ถึง 

ไม่รู้ว่ามีใครสนใจบ้างไหม

ความเศร้าผลักนักศึกษาตกจากตึก

ร่างนั้นกระแทกพื้นแตกกระจาย

ใต้ตึกนั้นมีคนตาย

บนตึกนั้นมีคนกำลังคิดถึงการฆ่าตัวตาย

ความช่วยเหลือที่ร้องขอซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีวันมาถึง

ใครที่รับฟังความทุกข์กลับบอกให้ไปนั่งสมาธิ 

พวกเขาสร้างสถานสมาธิขึ้นมา

และมันไม่ได้ช่วยผู้ที่ถูกกัดกินด้วยความเศร้าเลย

โรคร้ายที่บั่นทอนวิญาณที่แหลกสลาย

และพวกพยายามยัดเยียดให้รักษาด้วยสมาธิ

ความทุกข์วนเวียนทุกขณะจิต

มันใช่ทางออกจริงหรือ

ทำไมยิ่งอยู่ยิ่งทรมาน

ไม่มีใครตั้งใจฟังคำพูดที่สะท้อนความทุกข์ออกมาด้วยซ้ำ

ไม่มีใครในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้ยินเสียงของความเศร้า

ความเศร้าผลักนักศึกษาตกจากตึก

ร่างนั้นกระแทกพื้นแตกกระจาย

ใต้ตึกนั้นมีคนตาย

บนตึกนั้นมีคนกำลังคิดถึงการฆ่าตัวตาย

มีเพียงการอยู่กับตัวเองแล้วจมลงไปในความเศร้ามากขึ้น

ขอแค่เพียงฟังเสียงหนึ่ง 

เสียงที่ขอความช่วยเหลืออย่างจริงจัง

ความเศร้ายังคงกัดกินทุกอณูวิญญาณ 

และความช่วยเหลืออื่นไม่มีวันมาถึง

*